تفسير : آزمايش بزرگ الهى در ميدان احزاب اين آيات و چندين آيه بعد از آن كه مجموعا هفده آيه را تشكيل مىدهد پيرامون يكى از بزرگترين آزمونهاى الهى در مورد « مؤمنان » و « منافقان » و امتحان صدق گفتار آنها در عمل - كه در آيات گذشته از آن بحث شد - سخن مىگويد . اين آيات از يكى از مهمترين حوادث تاريخ اسلام ، يعنى جنگ احزاب ، بحث مىكند ، جنگى كه در حقيقت نقطه عطفى در تاريخ اسلام بود و كفه موازنه قوا را در ميان اسلام و كفر به نفع مسلمين بر هم زد و پيروزى در آن كليدى بود براى پيروزيهاى بزرگ آينده ، و در حقيقت كمر دشمنان در اين غزوه شكست و بعد از آن نتوانستند كار مهمى صورت دهند . جنگ « احزاب » چنان كه از نامش پيدا است مبارزه همه جانبه اى از ناحيه عموم دشمنان اسلام و گروه‌هاى مختلفى بود كه با پيشرفت اين آئين منافع نامشروعشان به خطر مىافتاد . نخستين جرقه جنگ از ناحيه گروهى از يهود « بنى نضير » روشن شد كه به مكه آمدند و طايفه « قريش » را به جنگ با پيامبر ص تشويق كردند و به آنها قول دادند تا آخرين نفس در كنارشان مىايستند ، سپس به سراغ قبيله « غطفان » رفتند ، و آنها را نيز آماده كارزار كردند . اين قبائل از همپيمانان خود مانند قبيله « بنى اسد » و « بنى سليم » ، نيز دعوت كردند ، و چون همگى خطر را احساس كرده بودند ، دست به دست هم دادند تا كار اسلام را براى هميشه يكسره كنند ، پيامبر ص را به قتل برسانند ، مسلمين را در هم بكوبند ، مدينه را غارت كنند ، و چراغ اسلام را خاموش سازند .